تبليغاتX
لرتیبوذا
اکنون...

لبخند خنجری ست

آغشته...

            -زهرناک...

و اشک...

          -اشک...دانه ی تزویر زندگی ست.

آیا

هنگام نیست که دیگر

دلاله ی وقیح...

-هیزم کش نفاق-

این پیر زال رانده ی وامانده...

در دادگاه عشق...

به قصد اعتراف نشیند؟

یا

این جغد شوم سوی عدم...بال و پر زند

در عمق اعتکاف نشیند!

 ***

ای کاش آن حقیقت عریان محض را...

هرگز ندیده بودم.

دیدم که بیدریغ

با رشته ی فریب...

این رقعه رقعه زندگیم کوک میخورد.

***

دیدم که رود

              رود... که یک روز پاک بود

اینک در استحاله ی سیال خویش

تسلیم محض پهنه ی مرداب مینمود

***

آیینه ها دروغ نمیگویند

و من...

آنقدر صادقم که صداقت را

چون آبهای سرد گوارا

با شوق در پیاله ی مسگون صبح

                                           نوشیدم

***

و بیم من همه این بود که مباد

تندیس دستپرور من

در هم شکسته گردد.

و بیم من همه این بود که مباد

روزی به ناگه از سر انگشت پرسشی

عریان شود حقیقت تلخی که هیچگاه

پنهان نمانده بود

***

و بیم داشتم

ویران کند تمامی ایمان به عشق را

عشقی که آن مترسک جالیز

در من نشانده بود

 

و من...

افسوس میخورم که چرا و چگونه...چون

آن آفتاب روشن

آن نور جاری جوشان عشق من

در شط خون نشست...

                              در لجه ی جنون.

 

پ ن:شعر حمید مصدق بود که توسط من بصورت موجز نوشته شد!

 

"از همتون بدم میاددد

از تو

تو

و تو

 پ ن:حتما" منظورم سه فرد خاصی نیست!"

 

+ نوشته شده در  جمعه 1387/04/14ساعت 1:35  توسط آنه  | 

 

آویخته ام از جایی که نمیدانم چیست!

آویخته ام از جایی که تا بیداری...یا خواب...یا آب تنها فریادی... فاصله است.

در آغاز عشق شاید ایستاده ام!!!

+ نوشته شده در  جمعه 1387/03/24ساعت 0:40  توسط آنه  | 

سلام!

 

الان ۱۰ خرداد هست و من امروز متولد شدم.

 

تولدت مبارک غزل...

 

+ نوشته شده در  جمعه 1387/03/10ساعت 0:22  توسط آنه  | 

                  

                  من از تو می آیم

            تو که خود ز نیستی آمده ای

                     وای بر من که

                  ز بر نیستی آمده ام

                                                 "مهیار رضایی"

+ نوشته شده در  جمعه 1387/02/27ساعت 2:49  توسط آنه  | 

میتوانی تصور کنی هان؟ عاشقت باشم عاشق نباشی؟

یا کنار تو باشم ولی تو...با حضورم موافق نباشی...؟

خاطرات تو را مثل سیمرغ...روی یک قله جا میگذارم

بعد میخوانمت...آه! اما...ممکن است اهل مشرق نباشی؟

 

باز هم از کنار خیابان...عقربکها گذشتند بی تو

دیر کردی! گمان کرده بودم لااقل مثل سابق نباشی

دوست دارم برایم همیشه...مثل یک خواب شیرین بمانی

گرچه این آرزو کودکانه است...گرچه شاید تو لایق نباشی

دور خود را غزل می تنم تا...اتفاقی که باید بیافتد...

...یک نفر پر در آورده حالا...می توانی شقایق نباشی؟

 

این هم انگار جوری قشنگ است...عاشق یک نفر مانده باشی

بعد عمری بگوید:ببخشید!فکر می کردم عاشق نباشی!!

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1387/02/12ساعت 23:43  توسط آنه  | 

                              

                             دستگیره را نگاه می کنی و قفل می شوی بر زبانم

                                    

                             پیش از این نگاهت نمی کنم خسته می شوی...!

+ نوشته شده در  جمعه 1387/01/23ساعت 1:5  توسط آنه  | 

آه باران

   باران

ببار بر سرم چرا که به شستشوی روحی و فکری نیاز دارم...یه حس بد...یه توقع زیاد...وای خدای بزرگ.

دلم تنگ شده اما کو و و و؟!!!

دلم گریه میخواد اما کو و و؟!!!

باز باران با ترانه

با گوهرهای فراوان میخورد بر بام خانه

یاد................

بارون بارونه زمینا تر میشه....!

باران اسم جالبیه ها.

ولی من اسمم غزل هست!

دلم میخواد چرت و پرت بنویسم.

مشکلیه؟!

اگه مشکل داری...نیا توی وبم...مگه مجبوری؟

 

 

*دیدی آخر کم آوردم و تو باختی!

نه

از چشمانت حرفی نمیزنم

که آسمانم

امشب

سخت

           سخت

                       سخت بارانی  ست.

پ ن:ایرج صف شکن*

 

+ نوشته شده در  جمعه 1387/01/16ساعت 0:39  توسط آنه  | 

                                            

                                               نه پاییز بود

                                               نه تابستان

                                               نه پای رفتن داشتی

                                               نه تاب ماندن

                                               داشتی تمام میشدی

                                               پشت آن همه لبخند

                                               دیدنی نبود

+ نوشته شده در  سه شنبه 1387/01/13ساعت 2:1  توسط آنه  | 

در تیمارستان زنی عاشق دیدم

به هر آبی که می رسید

پر از ماهی می شد

"تا  کسی گرسنه نماند"

به من گفت.

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1387/01/01ساعت 1:42  توسط آنه  | 

 

 

             دنیا چه حباب است ولیکن چه حباب

            نه بر سر آب...بلکه بر روی سراب

 

                                            آن هم چه سراب...آنکه بینند به خواب

                                            آن خواب...چه خواب؟خواب بد مست خراب

+ نوشته شده در  جمعه 1386/12/24ساعت 0:39  توسط آنه  |